เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 396 ย่ารองจอมก่อเรื่อง
“หลายปีมานี้ ปีไหนเธอก็ส่งของมาที่ฉันไม่เคยขาด ลุงรู้ว่าเธอเป็นเด็กดี บ้านหลังนี้เธอจะขายให้ใครก็ขายเถอะ” ลุงเฉินขมวดคิ้วพูด
คนเราดื้อเกินไป หานชิงฉือคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เปลี่ยนถ้อยคำ “ลุงเฉิน ตอนนี้คุณว่างไหม ช่วยไปดูห้องกับฉันหน่อยได้ไหม”
ป้าเฉินกำลังเด็ดผักอยู่ใต้ชายคา เห็นทั้งสามคนออกจากบ้าน ปากก็ขยับเล็กน้อย คงอยากถามอะไรสักอย่าง แต่พอถูกลุงเฉินมองเขม็งก็ไม่กล้าเอ่ย
บ้านในตัวเมืองอำเภอไม่เหมือนเรือนสี่ประสานในเมืองหลวง ผู้คนที่อยู่ในบ้าน 2 หลังของหานชิงฉือนับว่าไม่ซับซ้อนนัก หลังหนึ่งมีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่
“ลุงเฉิน ผู้เช่าในบ้าน ถ้าจะให้พวกเขาย้ายออกล่ะ ยุ่งยากไหม”
“ไม่ยุ่งยาก เธอกลับมาได้พอดี พอถึงสิ้นเดือน สัญญาเช่าปีนี้ของพวกเขาก็จะครบกำหนดพอดี”
ลุงเฉินพาทั้งสองไปดูบ้าน 2 หลัง แนะนำหานชิงฉือให้ผู้เช่าทั้งสองบ้านรู้จัก พอได้ยินว่าปีนี้ครบกำหนดสัญญาแล้วจะไม่ต่อสัญญาอีก สีหน้าของสองครอบครัวก็ต่างกันไป
ไปที่บ้านหลังแรกที่หานชิงฉือเคยอยู่ พอพูดว่าจะไม่ต่อสัญญา ผู้เช่าบ้านนั้นก็ดูจะเสียดายอยู่บ้าง
พอไปถึงหลังที่สอง หานชิงฉือแค่เอ่ยขึ้น ผู้เช่าบ้านนั้นก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาด