กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 มองคนไม่ขาด
เมื่อเห็นเช่นนั้น รอยยิ้มที่แต่งอยู่บนใบหน้าของหญิงคนนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอทำหน้าน้อยใจพูดว่า “น้าอิน คุณลืมม่านเอ๋อร์ไปแล้วหรือ? ฉันรู้ว่าพวกคุณกลับมา ก็ตั้งใจเอาของมาฝากพวกคุณตั้งเยอะแยะเลยนะ”
“ใช่แล้ว พี่หาน พอม่านเอ๋อร์รู้ว่าพวกคุณกลับมา ก็รีบบอกว่าจะมาหาพวกคุณทันที” เฝิงจี้ยิ้มพลางพูดตาม
“เฝิงจี้ เฝิงม่าน มีธุระก็พูดมาตรง ๆ ไม่มีธุระก็เชิญกลับไป เรื่องเก่า ๆ แต่ก่อนไม่ต้องพูดถึงอีก” หานเหรินอันพูดน้ำเสียงเรียบเฉย
เข้ามาในบ้านตั้งนานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงน้ำชา สองพ่อลูกไม่ได้แม้แต่ที่นั่งสักที่