ตอนที่ 227 ตบตี

ตอนที่ 227 ตบตี

เฉินเจิงส่ายหน้า “เธอนั่งเถอะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว!”

หานชิงฉือค้อนเขาทีหนึ่ง ไม่ยอมฟังเขา แล้วเดินไปล้างกะละมังใบใหญ่เหล่านั้นตรงเตา

เฉินเจิงมองแผ่นหลังของหานชิงฉือแล้วอมยิ้ม ไม่ได้ห้ามเธออีก

บนถนนที่ไร้ผู้คน ลมหนาวพัดหวีดหวิว เบื้องหลังคือแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่น

เซี่ยจ้านถิงก้าวยาว ๆ เดินไปข้างหน้า ราวกับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นนี้เลยแม้แต่น้อย

เจียงเหมี่ยนกระชับเสื้อบุฝ้ายของตัวเองให้แน่นขึ้น พวกเขามีเสื้อคลุมทหารที่ได้รับแจก ซึ่งรักษาความอบอุ่นได้ดีกว่า แต่วันนี้ออกมาไม่ควรทำตัวให้เป็นที่สะดุดตา ทั้งคู่จึงสวมเพียงเสื้อผ้าธรรมดาเรียบ ๆ