ตอนที่ 117 เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

ตอนที่ 117 เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

ตอนทั้งสามคนจากไป เหล่าหวังยังอาลัยอยู่ไม่น้อย ฟาร์มทรุดโทรมแห่งนี้จะมีคนนอกเข้ามาเยือนช่างยากเหลือเกินจริง ๆ โดยพื้นฐานแล้วมีแต่คนเข้าไม่มีคนออก เขาเหงาเชียว

รถสองคันเปล่า ๆ ขับออกจากฟาร์มพร้อมปลุกฝุ่นฟุ้งขึ้นครู่หนึ่ง ฤดูใบไม้ร่วงไม้กอหญ้าเหี่ยวแห้งไปทั้งผืน เหล่าหวังกลับไปนั่งในห้องยามเฝ้าประตูของตัวเอง มือหนึ่งจับถ้วยชาอีกมือถือหนังสือพิมพ์ ฆ่าเวลาไปวัน ๆ

ทั้งสามคนกินเสบียงแห้งเล็กน้อยปิดท้องไปตามสบายบนรถ เฉินเจิงส่งถุงน้ำประจำตัวของหานชิงฉือให้เธอดับกระหาย

ระหว่างทางกลับก็ไปเจอผู้คนอีกสองกลุ่ม หานชิงฉือลงจากรถยืดเส้นเอ็นกระดูก ไม่กี่ท่วงท่าก็โค่นชายฉกรรจ์ลงได้เจ็ดแปดคน ทำเอาหนิงหย่วนที่ชะโงกหัวจากรถคันหลังมาดูสนุกอ้าปากค้างไปเลย