บทที่ 146: เที่ยวเล่นริมทะเล

บทที่ 146: เที่ยวเล่นริมทะเล

ทุกคนถูกซูเสี่ยวโหรวหลอกกันหมดแล้ว…

หลินอี้พิงอยู่หลังประตูไม้ มองความมืดสลัวตรงหน้าแล้วถอนหายใจเบาๆ…

เดี๋ยวนะ บ้านไม้ห้าหลัง รวมตัวเขาเองด้วย ก็เท่ากับมีทั้งหมดสี่คนไม่ใช่เหรอ?

หลินอี้ชะงักไป……

แล้วบ้านไม้อีกหลังหนึ่งมีใครอยู่กันแน่?

ความคิดไม่ค่อยดีนักค่อยๆ ผุดขึ้นในหัวของหลินอี้……

คลื่นทะเลซัดกระทบโขดหิน ขอบฟ้าค่อยๆ เผยแสงสีขาวรำไร เกาะยามเช้าเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

ทะเลสีคราม ต่อให้แค่มองเพียงแวบเดียว อารมณ์ก็พลอยดีขึ้นไม่น้อย…

“ก๊อกๆ”