บทที่ 128: เซี่ยเจี้ยนหว่านมารับที่สนามบิน

บทที่ 128: เซี่ยเจี้ยนหว่านมารับที่สนามบิน

“ช่างเถอะ ไปกัน”

ทั้งสามลงไปชั้นล่างพร้อมกัน เพราะต้องขึ้นเครื่องแต่เช้า แสงอาทิตย์ยามเช้าบนขอบฟ้ายังเลือนรางอยู่ และที่หน้าโรงแรมก็ยังเป็นคนขับรถคนเดิมจากเมื่อวาน

เขาเตรียมตัวพร้อมแล้ว ยืนรอทั้งสามคนอย่างเงียบๆ

ตอนเจ็ดโมงครึ่ง ทั้งสามก็มาถึงสนามบินนครหลวงตรงเวลา

ผ่านการตรวจความปลอดภัย แล้วไปนั่งรอขึ้นเครื่อง

บรรยากาศในห้องพักผู้โดยสารเงียบเป็นพิเศษ หลินอี้หลับตา เมื่อคืนดูเหมือนเขาจะนอนไม่ค่อยหลับ

เสิ่นชิงเยี่ยนที่นั่งอยู่ข้างๆ นั่งนิ่งบนเก้าอี้ แววตาของเธอแทบไม่มีคลื่นอารมณ์

ราวกับกำลังพยายามกดข่มอะไรบางอย่างเอาไว้