กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 114: ฉันขอเป็นเมียน้อยก็ได้!
เงาไม้ไหวเอน ทุกอย่างดูเงียบสงบเหลือเกิน
หลินอี้ดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วว่า “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ รุ่นพี่ ก็ ก็เพราะฉันชอบรุ่นพี่มากนี่นา…”
หลังพูดจบ ซูเสี่ยวโหรวก็ก้มหน้าลงทันที ดูเหมือนเธอจะเขินอาย
เธอเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่า ตอนนี้ตัวเองจะกล้าขนาดนี้…
แต่แค่พูดความรู้สึกในใจออกมาเอง ไม่เห็นต้องอายเลยนี่…
หลินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปหยิกแก้มซูเสี่ยวโหรว
แก้มของเธอนุ่มนิ่ม แถมยังมีแก้มยุ้ยนิด ๆ พอหยิกเบา ๆ แล้วให้สัมผัสที่ดีมาก
ซูเสี่ยวโหรวตกใจกับการกระทำที่เกิดขึ้นกะทันหัน รูม่านตาหดเล็กลง ลำคอขาวผ่องแดงก่ำขึ้นในพริบตา