กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 97: อามาแล้ว มาร้องทุกข์!
“บ้าจริง! บ้าจริง! ยัยผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรไปเนี่ย!!!”
“ก็แค่ไม่ได้รับเงินเองไม่ใช่เหรอ!!! จะทำแบบนี้ไปทำไม!!!”
บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งของนครฮู่ ฉู่หรานพันผ้าพันแผลไว้ทั่วตัว หลังได้ยินข่าวจากมหาวิทยาลัย เขาก็เริ่มตะโกนอย่างคลุ้มคลั่งอยู่บนเตียง
จ้าวข่ายยื่นมือออกมาปลอบ “อาหราน นายพักผ่อนดีๆ ก่อน อย่าตื่นเต้นเกินไป…”
พูดเหมือนกับว่าแค่ไม่ได้รับเงินเองอย่างนั้นแหละ…
คนเขาก็ช่วยนายทำงานเพราะเงินไม่ใช่หรือไง สุดท้ายนายไม่จ่ายเงินให้เขา แถมยังตบหน้าเขาอีก…
ถ้าเขาไม่แฉนายสิถึงจะแปลก…
แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้จ้าวข่ายได้แต่บ่นพึมพำอยู่ในใจไม่กี่คำ…
ถ้าพูดต่อหน้าฉู่หรานจริงๆ เขาคงได้ทะเลาะกับตัวเองแน่