กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 79: เสิ่นชิงเยี่ยนก็คือเสิ่นชิงเยี่ยน
ท่ามกลางแสงแดด หญิงสาวไม่อาจกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป เธอเงยหน้าขึ้นแล้วร้องไห้โฮ
เสียงสะอื้นดังออกมาจากปากของเสิ่นชิงเยี่ยนเป็นระลอก
วินาทีต่อมา เสิ่นชิงเยี่ยนคว้าตัวหลินอี้แล้วซบหน้าลงกับอกของเขา เสียงร้องไห้จึงอู้อี้ลง
น้ำตาคือสิ่งที่จริงใจที่สุดในโลก หรืออาจไม่ควรเรียกมันว่าเป็นสิ่งของด้วยซ้ำ น้ำตาก็คือน้ำตา
เป็นสิ่งที่มีเพียงคนคนนั้นเท่านั้น และไม่มีอะไรมาแทนที่ได้
“ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาด…ไม่ใช่นะ…”
“ฉันไม่ได้…ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกัน…”
ราวกับเธอกำลังระบายความไม่ยินยอมพร้อมใจทั้งหมดออกมา
หลินอี้เองก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ทุกคนพูดกันว่าเวลาร้องไห้ หากมีไหล่ให้พึ่งพิงก็จะรู้สึกดีขึ้นมาก