กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 77: ความโกรธของเสิ่นเจี้ยนเจี้ยน
“รุ่นน้องเสิ่น! เงียบหน่อย!” โจวเจ๋อตะโกน
เสิ่นเจี้ยนเจี้ยนก้มหน้าลงอย่างน้อยใจทันที กัดฟันแน่นแล้วพึมพำเสียงอู้อี้ว่า “สิ่งที่ฉันพูด...มันก็เป็นความจริงนี่...”
“ที่หลินอี้พูดไม่ผิด มันจะร่วง และจะร่วงลงอย่างรวดเร็วเป็นเส้นตรง”
ตอนนั้นเอง เสิ่นชิงเยี่ยนก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด คำพูดของเธอเข้าใจง่ายมาก
หลินอี้กลืนน้ำลายเบาๆ เมื่อครู่นี้ศัพท์เฉพาะที่เธอพูดมา เขาฟังไม่รู้เรื่องสักคำ
แต่คราวนี้ สิ่งที่เธอพูดกลับเข้าใจง่าย
เธอจงใจพูดแบบนี้เพื่อให้เขาเข้าใจหรือเปล่า?
“พูดลอยๆ ไม่มีหลักฐานเลยนะ”
“ใช่ ต่อให้เสิ่นชิงเยี่ยนพูดแบบนั้น พวกเราก็ยอมรับได้ยากอยู่ดี”