กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 14: ฉันก็จะไปด้วย
คำพูดของซูเสี่ยวโหรวแทบจะกดหน้าฉู่หรานลงไปถูพื้นอยู่แล้ว โว้ย!
หวังเจี๋ยกับสวีเทาชูนิ้วโป้งให้เงียบๆ
“เอ่อ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว ฉันไปก่อนนะ” หลินอี้กลืนน้ำลายเบาๆ เขาสัมผัสได้ถึงสายตาดุดันของฉู่หรานแล้ว
ก็จริง พระเอกจะยอมจับมือคืนดีกับตัวร้ายได้ยังไง เรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!
จู่ๆ ซูเสี่ยวโหรวก็หันกลับมามองเขา น้ำเสียงอ่อนโยนจนไม่เหลือท่าทางก้าวร้าวเมื่อครู่อีกแล้ว เธอดูเหมือนกระต่ายขาวแสนเชื่องมากกว่า
“รุ่นพี่หลิน เดี๋ยวรุ่นพี่จะไปดูลูกแมวไหม?”
“อืม น่าจะไปดูนะ ถ้ามันแข็งแรงดี ฉันว่าจะพากลับบ้าน”
“ฉันไปด้วยได้ไหม!”
ซูเสี่ยวโหรวเอามือไปไขว้ไว้ด้านหลัง