กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 เฟิ่งหลิงหวงก็มาด้วยเหมือนกัน
เชี่ยเอ๊ย!
เสิ่นโม่ยกมือขึ้นลูบหญ้าที่อยู่บนหัวของตัวเอง
ซวยชะมัด!
ที่แท้หญ้าต้นนี้ไม่ได้ช่วยปิดบังกลิ่นอายตัวตนของเขาจากพวกหมื่นเผ่าพันธุ์ แต่เป็นการตีตราให้เขาต่างหาก!
มิน่าล่ะ ในสายตาของมนุษย์ปลาหมึกตัวนั้น เขาถึงเป็นแค่ทาสของมังกรพานหลง
ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายถึงไม่คิดแม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ
ไม่เป็นไร เสิ่นโม่ปลอบใจตัวเองแบบนี้ เหมาะแก่การลอบโจมตีดี!
ผมน่ะเหรอ ไอ้ขี้แพ้? ไม่จำเป็นต้องเก๊กหรอก!
เผด็จศึกไปเลย!