กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 อัจฉริยะมักโดดเดี่ยวเช่นนี้แหละ
“……”
เฟิ่งหลิงหวงชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกตะลึง
ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา ปลายหอกในมือของเธอก็ระเบิดพลังเปลวเพลิงนับไม่ถ้วนผสมผสานกับแสงสีทองของเพลิงอเวจีอมตะ พุ่งตรงเข้าใส่ราชาลาวาเพลิงอีกตัวที่เหลืออยู่เบื้องหน้าอย่างแรง
“เปรี้ยง!”
ราชาลาวาเพลิงตัวนั้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้ปลายหอกของเธอในทันที
แม้กระทั่งตอนตาย ดวงตาของมันยังคงเบิกโพลง จ้องเขม็งไปทางนกเสวียนเฟิ่งไม่วางตา
[นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?!]
แม้มันไม่ได้เอ่ยปากพูด แต่เฟิ่งหลิงหวงก็อ่านความคิดของมันออก เธอจึงหันไปมองในจุดที่นกเสวียนเฟิ่งอยู่