กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 หญ้าประหลาดในกล่องเหล็ก ที่แท้เสิ่นโม่ชอบสไตล์นี้เอง
ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าหลังจากที่ลั่วฝานรู้เรื่องนี้เข้า เขาจะคลั่งไคล้ขนาดไหน หลังจากที่เสิ่นโม่จัดการเรื่องนี้เสร็จสิ้น เขาก็กลับมาที่ห้องของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ แถมยังฮัมเพลงและถือโอกาสอาบน้ำไปในตัว
เมื่อผีหู่เห็นเขากลับมาก็รีบพุ่งเข้ามาทันที มันเอาตัวมาถูไถที่ขาของเขาพร้อมกับส่งเสียงร้องอ้าอู่ออกมา ในแววตามีท่าทางออดอ้อนน้อยอกน้อยใจอยู่ไม่น้อย
เสิ่นโม่ยกมือขึ้นลูบหัวมันจนขนของมันฟูฟ่องไฟฟ้าสถิตชี้โด่เด่ไปหมด ถึงได้ยอมปล่อยมือ "ช่วยไม่ได้หรอกน่า วันนี้ไม่พาเธอไปจริงๆ ไม่อย่างนั้นใครจะคอยดูต้นทางให้ฉันล่ะ"
"เด็กดี นี่คือมื้อดึกที่ฉันเอามาฝากเธอ!"