กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 นี่คือฉัน
พอเข้าสู่ค่ำคืน ดวงตาของสวี่เหมยบวมแดงจากการร้องไห้ เขาต้มไข่ต้มหนึ่งฟองแล้วค่อย ๆ เอามาเช็ดรอบดวงตาให้เธอเบา ๆ
เขายังรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันอยู่ตลอด ความรู้สึกไม่จริงเอามาก ๆ ทำให้ใจเขาหวั่น ๆ ถ้าไม่ได้สัมผัสผิวของเธอจริง ๆ ไม่ได้ฟังลมหายใจของเธอจริง ๆ เซวียเฉินคงคิดว่าตัวเองคลั่งไปแล้วจริง ๆ
ในฝันเขาก็เป็นแบบนี้ มีเธอไว้ในมือได้ง่าย ๆ
แต่พอตื่นจากฝัน ในอพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่าก็ยังมีแค่ร่องรอยของเขาคนเดียว
เช็ดอยู่ครู่หนึ่ง สวี่เหมยก็รู้สึกว่ารอบดวงตาไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว เธอกำมือเขาไว้แล้วซุกเข้าไปในอ้อมกอดของเขา
เธอเรียกเขาเบา ๆ “เซวียเฉิน…”
“เป็นอะไรไป”