กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 ความจริง
ได้ยินสิ่งที่เธอพึมพำอะไรบางอย่าง เซวียเฉินเอามือกุมหน้าผากแล้วหัวเราะเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ
เขาก้มตาลงมองหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่ แก้มของเธอแต้มแดงจาง ๆ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอยากบีบมันสักหน่อย
เขายกมือปัดเส้นผมที่ปรกหน้าของเธอออก แล้วกระซิบเสียงต่ำปลอบเธออยู่ข้างหู
“ตื่นเถอะนะ? ได้เวลากินข้าวแล้ว”
แต่เห็นได้ชัดว่าแบบนี้ปลุกสวี่เหมยไม่ตื่น
แต่ถ้าไม่กินข้าวก็ไม่ดี
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเรียกเธอให้ลุกมากินข้าวอย่างไรดี
สุดท้ายก็ออกไปตักกับข้าวใส่จานให้เรียบร้อยแล้วยกเข้ามาในห้อง