กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 หลับลึกสิบสองชั่วโมง กำกับซูพบว่าตัวเองขาดเขาไม่ได้แล้ว
เขาเดินไปตรงมุมห้องนั่งเล่นที่ติดกับผนัง ก้มตัวดึงเตียงพับออกมาจากช่องระหว่างโซฟากับกำแพง
เหล็กเสียดสีกันตรงบานพับดังเอี๊ยดหนึ่งที ผ้าปูเตียงกางออก
บนนั้นปูผ้าปูที่นอนเก่าที่ซักจนสีซีดไว้ ผ้าถูกพับสองทบใช้แทนที่นอน
เขาหันกลับมา มองซูชิงหาน
“เสิ่นอี้ไป๋ตายไปแล้ว ที่นี่มีแต่รังแมวของเหล่าลิ่ว”
การสั่นของเส้นเสียงลดลงไปอยู่ในย่านความถี่ต่ำมาก พอดีผ่านเข้าไปในช่องหูชั้นนอก
โดยไม่ผ่านการประมวลผลของระบบวิเคราะห์ความหมายในเปลือกสมอง ส่งผลตรงต่อศูนย์อารมณ์ในทาลามัส
“ตอนนี้ คุณหุบปากได้แล้ว”