เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 289 นายน้อยพยัคฆ์ขาว: ไป๋เซวียน ความลับแห่งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์
“สหายเต๋าหลี่อวิ๋น!”
“ท่านหลี่อวิ๋น!”
“...”
ครั้นคนของเผ่าอสุราจากไป ผู้บำเพ็ญแห่งห้าเผ่าโบราณต่างก็เดินทางมาถึงยังจุดที่หลี่อวิ๋นอยู่
ที่น่าสนใจคือ พวกจินเฟิ่งล้วนเรียกขานว่าสหายเต๋า มีเพียงนายน้อยพยัคฆ์ขาวผู้นั้นที่เรียกขานว่าท่าน สิ่งนี้ทำให้หลี่อวิ๋นอดไม่ได้ที่จะปรายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
ต่อมา ประกายคมปลาบวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของหลี่อวิ๋น เนตรทองทะลวงมายาพลันเปิดออกอย่างเงียบงัน
บนร่างของนายน้อยพยัคฆ์ขาว เขาสัมผัสได้ถึงระลอกความผันผวนของตบะที่อย่างน้อยก็อยู่ในระดับกึ่งอริยะระยะปลาย กระทั่งความผันผวนของโลหิตปราณในกายยังเข้มข้นยิ่งยวด มีพละกำลังแทบไม่ด้อยไปกว่าผู้บำเพ็ญระดับกึ่งอริยะระยะสมบูรณ์เลยแม้แต่น้อย