เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หยางซั่นอดมิได้ที่จะเหลือบมองแมวที่พูดภาษามนุษย์ ย้ายสายตาจากตัวมันไปยังใบหน้าของพานอวิ๋นอย่างยากลำบาก เอ่ยว่า “ฟ้าใกล้สว่างแล้ว”
ฟ้าใกล้สว่างแล้ว พวกเขาก็ใกล้จะเทียบฝั่งแล้ว
พานอวิ๋นมองไปยังท่าเรือเฉวียนโจวที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ส่งเสียงหัวเราะตอบรับคำหนึ่ง แล้วเก็บกระบี่ลงไป
บรรดาปลาที่ดิ้นกระดุ๊กกระดิ๊กถูกส่งไปยังห้องครัว ปิดฉากชีวิตมัจฉาของพวกมัน
ไก่ตุ๋น ปลาทอด ปลาย่าง ปลานึ่ง ถั่วงอกผัด ต้มผักกาดขาวใส่ปลา...
กลิ่นหอมฟุ้งขจรไปทั่วทั้งลำเรือ กระทั่งลอยไปยังเรือลำอื่น
เมี่ยวเหอตื่นนอนขึ้นมา ท้องก็ร้องโครกคราก
นางรีบลงจากเตียงทันที เชิดจมูกสูดดมกลิ่นไปตลอดทาง ก้าวเดินไปจนถึงกราบเรือ พลางมองไปยังเรือธงที่แล่นอยู่ข้างหน้าด้วยใบหน้างุนงง “เหตุใดของอร่อยจึงไปอยู่ตรงโน้นเล่า”