เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามานะโมจิโตโยะเจรจากับพวกเขาสองวันโดยไร้สมองสิ้นดี ซ้ำยังยิ่งมายิ่งหงุดหงิดโมโห ไน่เถิงหงจวี่กลัวเหลือเกินว่าหากบีบคั้นจนอีกฝ่ายหมดความอดทนเข้าจริงๆ มันจะหน้ามืดตามัวบุกโจมตีคฤหาสน์ยามางูจิขึ้นมาจริงๆ
ต้องเฉือนเนื้อก้อนใหญ่กว่าเดิม ไน่เถิงหงจวี่กลับมิได้วิตกกังวล เขาหลุบสายตาลง ซ่อนเร้นประกายความคิดนับหมื่นแสนในดวงตา
ยามานะโมจิโตโยะหาได้มีสิ่งใดน่าหวาดกลัว ลูกชายของมันก็โง่เง่าไม่ต่างกัน ส่วนโอตางากิอิเอซาดะก็ชราภาพแล้ว มอบดินแดนเหล่านี้ให้พวกมันไปชั่วคราว สักวันหนึ่งเขาย่อมแย่งชิงกลับคืนมาได้ ขอเพียงตนได้เป็นใหญ่กุมอำนาจในคฤหาสน์ยามางูจิ
บัดนี้มีพานอวิ๋นเป็นข้ออ้าง ไน่เถิงหงจวี่กลับไปก็พอจะอธิบายกับโออุจิ โนริฮิโระได้แล้ว
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ลุกขึ้นค้อมกายลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพต่อพานอวิ๋น