กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมอยิ่งก้มศีรษะลงต่ำ เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ยากยิ่งขอรับ”
แววตาของไน่เถิงหงจวี่ทอประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะสุขุมขึ้นบ้าง “ยังมีเวลาอีกเท่าใด”
หมอไม่กล้าเอ่ยปาก
“หืม” อานุภาพของไน่เถิงหงจวี่บดขยี้เข้าใส่ หมอตัวสั่นงันงกเอ่ยขึ้น “ราว ราวสามถึงห้าเดือนขอรับ”
ไน่เถิงหงจวี่จึงค่อยปล่อยเขา มุมปากยกยิ้มน้อยๆ
หมอสาวเท้าจากไปอย่างเร่งรีบ มิกล้านำเรื่องนี้ไปบอกแก่บุคคลที่สาม
ค่ำคืนนี้สำหรับคนจำนวนมากแล้วล้วนเป็นราตรีที่ไม่อาจข่มตานอน
พานอวิ๋นยามนี้ฟองเลือดเต็มปาก ทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ยังคงฝืนกินโจ๊กเนื้อที่เมี่ยวเหอต้มจนหมด จากนั้นจึงเข้าไปพักในกระโจม