กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เงาทมิฬแผ่ขยายคืบคลานมาจากคฤหาสน์ยามางูจิทีละหนึ่งชุ่น พานอวิ๋นก้มหน้าลงก็เห็นเงาของตนถูกกลืนกิน จมหายไปในความมืดมิด กลายเป็นความโกลาหลเลือนรางจนมองไม่เห็นเงาตนเอง
นางเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็เห็นเมฆดำบดบังดวงอาทิตย์ เมฆดำอันหนาทึบบดบังแสงตะวันไว้จนมิดชิดไม่เล็ดลอดแม้แต่น้อย
เหล่าท่านจอมยุทธ์ที่กำลังนั่งเช็ดอาวุธอยู่บนพื้นต่างชะงักไป พากันเงยหน้าขึ้น “เหตุใดฟ้าจึงมืดแล้วเล่า”
“เมฆดำก้อนใหญ่ยิ่งนัก ธรรมาจารย์เมี่ยวเจิน ท่านมิได้บอกหรือว่าวันนี้เป็นวันฟ้าโปร่ง เหมาะแก่การฆ่าคน”
เมี่ยวเจินพลางเงยหน้ามองฟ้าพลางเอ่ย “วันนี้เจ้ามิได้ฆ่าหรือไร”