กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนหนึ่งเอ่ยว่า “ข้าอายุสามสิบแปดแล้ว”
อีกคนหนึ่งกลับเอ่ยว่า “พ่อแม่ข้าจากไปเร็ว ข้าจำไม่ได้แล้วว่าเป็นสี่สิบสาม หรือว่าสี่สิบเอ็ด”
ได้ยินเช่นนั้น พานอวิ๋นก็ทอดถอนใจ เซวียเสาก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง พลางรำพึงว่า “ความเป็นอยู่ของราษฎรยากลำบากยิ่งนัก~~”
ชายชราทั้งสองคนเพิ่งเคยได้ยินคนพูดด้วยภาษาวรรณศิลป์เป็นครั้งแรก จึงเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาทั้งสองพร้อมกัน
พานอวิ๋นเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ให้คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านกลับมาเถิด ข้าจะไปพูดกับเจ้าตระกูลยามานะให้ ครั้งนี้ที่พวกเจ้ากลับมาสวามิภักดิ์จะไม่เก็บเงิน ใกล้จะถึงช่วงงานเกษตรยุ่งแล้ว หากคนหนุ่มสาวหนีไปหมด งานในไร่นาจะทำอย่างไรเล่า เวลานี้เป็นช่วงกำจัดวัชพืช จับแมลง และใส่ปุ๋ยพอดี”