เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอจนเดินออกไปไกลลิบ เซวียเสาพลันหันศีรษะมาถามนาง “ที่ว่ามิน่าเล่าคืออะไรหรือ”
“หา” พานอวิ๋นประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะได้สติ นางมองไปข้างหลังอย่างรวดเร็วแวบหนึ่งจึงค่อยเอ่ยอย่างลับๆ ล่อๆ ว่า “มิน่าเล่าโมริ ฮิเดอากิถึงได้โง่เง่าอยู่บ้าง มีเด็กเช้าเกินไป ก็ง่ายที่จะเกิดปัญหาเช่นนี้แหละ”
เซวียเสานิ่งเงียบ
พานอวิ๋นเห็นเขาไม่พูดจา จึงกะพริบตา “เจ้าคิดว่าเป็นอันใดเล่า”
เซวียเสา “ข้านึกว่าพวกเขาไม่ใช่พ่อลูกแท้ๆ เสียอีก”
พานอวิ๋น “ความคิดของเจ้านี่ต่ำช้าจริงๆ”
หน้าผากของเซวียเสากระตุกยิกๆ มิได้เอ่ยคำใด
พานอวิ๋นเห็นพวกเถาจี้ทั้งสามคนล้วนซึมกะทือ รู้ว่าพวกเขาผลาญพลังปฐมไปมาก ทั้งเรี่ยวแรงก็สูญสิ้นไปเกินควร จึงเอ่ยว่า “พวกท่านจะรั้งอยู่ที่วัดอิจิฮาตะเพื่อบำเพ็ญหรือไม่ ข้าดูแล้วรอบด้านมีเพียงที่นี่ที่ปราณวิญญาณหนาแน่นที่สุด”
เสวียนเมี่ยวเอ่ยว่า “เจ้าพาพวกเขากลับไป วางค่ายกลรวมวิญญาณให้พวกเขาสักค่ายกล พรุ่งนี้ค่อยพาเหยียนไป๋กับเมี่ยวเหอมา”
นี่คิดจะสลับสับเปลี่ยนกันมาตักตวงสินะ