เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกเชลยยกกำกับรถเข็นล้อเดียว ออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อนภายใต้การคุ้มกันของเหล่าท่านจอมยุทธ์
โนะซากะทาโร่มาส่งทุกคนจนถึงนอกหมู่บ้านไกลถึงแปดเก้าลี้ กระทั่งดวงตะวันลอยตรงศีรษะจึงค่อยหยุดฝีเท้าลงอย่างอาลัยอาวรณ์
เหล่าท่านจอมยุทธ์หันหลังกลับไปมองแวบหนึ่งอย่างเงียบงัน แล้วจึงเบนสายตากลับมาเงียบๆ “เช่นนี้นับว่าความฮึกเหิมต้องตรงกันกระมัง”
“ข้ามักได้ยินคนรุ่นพ่อเอ่ยถึงอยู่บ่อยๆ ว่ายามพวกเขาออกท่องยุทธภพมักจะถูกชะตากับผู้อื่นตั้งแต่แรกเห็น เพียงพานพบหน้าเดียวก็ฝากผีฝากไข้ร่วมเป็นร่วมตายกันได้ ทว่าข้าท่องยุทธภพมาเนิ่นนานหลายปี กลับมิเคยพานพบคนหรือเรื่องราวเช่นนี้มาก่อนเลย”
“ข้าก็ไม่เคยเช่นกัน”
“น่าอิจฉาจริงๆ”
“ไฉนเขาถึงได้เชื่อใจพานอวิ๋นถึงเพียงนั้นเล่า ทุกคนมิใช่เพิ่งจะเคยพบหน้ากันแค่หนเดียวหรอกหรือ”
“บางทีนี่อาจจะเป็นการถูกชะตาตั้งแต่แรกพบกระมัง...”