เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมี่ยวเจินยิ้มบาง “พอเป็นอยู่บ้าง ไม่บังเอิญเลย คำที่พวกเจ้าเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ ข้าฟังเข้าใจถึงแปดส่วน”
โมโตยามะยูจุนพลันรู้สึกว่าทั้งตัวไม่สู้ดีเอาเสียเลย
เขารู้สึกว่าคนทั้งโลกกำลังพุ่งเป้าเล่นงานเขาอยู่
ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเป็นเช่นนั้นจริง
หลังจากพานอวิ๋นให้ยกเงินที่ขูดรีดมาทั้งหมด อ้อ ไม่สิ เป็นเงินชดใช้ที่ทั้งสามตระกูลปล้นชิงแขกผู้สูงศักดิ์เช่นนางขึ้นเรือจนหมดแล้ว นางก็ลากทั้งสามคนขึ้นไปบนเรือใหญ่ เปิดประตูห้องเรือ ให้เหล่าเชลยด้านในออกมาทั้งหมด
เชลยเหล่านี้หลังจากถูกขังจากเกาะกลางทะเลเข้ามาในห้องเรือก็ไม่ได้ออกมาอีกเลย ยามนี้มายืนอยู่ใต้แสงแดด จึงอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นบังดวงตะวัน
เชลยร้อยกว่าคนยืนเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองดูพานอวิ๋นด้วยความหวาดผวาไม่เป็นสุข