เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไร้ซึ่งเตียงนอน แสงจันทราสาดส่องเข้ามาทางบานหน้าต่าง แสงจันทร์จางๆ แผ่คลุมลงบนร่างคน แลดูสลัวรางจนมองได้ไม่ชัดเจนตา
ทว่าเซวียเสาเพียงเหลียวหลังกลับไปก็มองเห็นความสงบนิ่งในคิ้วและตาของนางได้อย่างแจ่มชัด
เซวียเสารู้ดีว่ายามนี้พวกอาซิ่นและหวังชงกำลังเฝ้ารักษาการอยู่นอกห้อง
“เจ้ามั่นใจถึงเพียงนี้เชียวหรือว่าคืนนี้พวกเขาจะลงมือ”
พานอวิ๋น “โอกาสดีถึงเพียงนี้ เชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น ย่อมเป็นช่วงเวลาที่พวกเราผ่อนคลายที่สุด ทั้งยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่เกี่ยวกับสถานการณ์ของท้องถิ่นนี้มากที่สุด”
เซวียเสาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “วิดน้ำจับปลาจนเหือดแห้งมิใช่วิถีของผู้มีปัญญาอันเลิศ”
พานอวิ๋น “หากพวกเขามีใจคอและสติปัญญาเช่นท่าน ก็คงไม่ครอบครองท่าเรือชั้นยอดถึงเพียงนี้แต่กลับยังยากจนได้ถึงเพียงนี้หรอก”