เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นก็เหยียบลงไปอย่างเฉียบขาดรวดเร็ว เสียงกร๊อบดังขึ้น เฉินหย่วนกรีดร้องโหยหวน ร่างกายท่อนบนหงายขึ้น จากนั้นตาค้าง เจ็บปวดจนสลบเหมือดไปตรงนั้น
เซินต้าชวนตกตะลึง “เจ้า เจ้าทรมานคนเยี่ยงนี้ ไร้ซึ่งความเมตตาธรรมเกินไปแล้ว”
พานอวิ๋นเอ่ยอย่างเย็นชา “ผู้สมรู้ร่วมคิดในการสังหารหมู่หมู่บ้านล้างตระกูล กล้ามาคุยเรื่องจิตใจเมตตาธรรมกับข้าหรือ”
เซินต้าชวนไร้คำโต้แย้ง เรื่องนี้คือจุดตายของเขา
พานอวิ๋นขยับเท้าเบาๆ เหยียบลงบนคอของเฉินหย่วนต่อหน้าต่อตาเซินต้าชวน
รูม่านตาของเซินต้าชวนหดเกร็ง กำปั้นกำแน่นฉับพลัน จ้องมองพานอวิ๋นตาเขม็ง
พานอวิ๋นมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “รองหัวหน้าใหญ่เซิน เจ้าอยากให้เขาถูกไต่สวน ถูกตัดสินตามกฎหมาย หรือว่าคืนนี้จะให้ข้าเป็นผู้ปราบโจรเล่า”
ลมหายใจของเซินต้าชวนกระชั้นถี่ ชั่วขณะนั้นไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้
ใต้ฝ่าเท้าของพานอวิ๋นค่อยๆ ออกแรงเพิ่มขึ้น
เฉินหย่วนที่เจ็บจนสลบไปถูกความเจ็บปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีก พอตื่นมาลมหายใจก็ติดขัด เขาทำได้เพียงใช้สองมือคว้าเท้าของพานอวิ๋นไว้ คิดจะผลักออก ทว่ากลับผลักไม่ออกเลยแม้แต่น้อย