กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เซินต้าชวนและเฉินหย่วนออกจากหมู่บ้านไปก่อน คณะพานอวิ๋นรั้งท้ายอยู่เกือบครึ่งชั่วยามจึงค่อยออกเดินทาง ไม่มีผู้ใดเชื่อมโยงการหายตัวไปของเซินต้าชวนและเฉินหย่วนเข้ากับพวกเขา
พอพ้นหมู่บ้าน พ้นจากสายตาจับจ้องของชาวบ้านตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน พานอวิ๋นก็พลิกตัวกระโดดลงจากรถม้า “พวกเจ้ามุ่งหน้าไปตัวเมืองอำเภอต่อไป ข้าจะไปจับคน”
ชวีเล่อเอ่ยถามทันเพียงประโยคเดียว “ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม...”
พานอวิ๋นก็ลอยละล่องไปไกลแล้ว แม้แต่เงาหลังก็เลือนหายไป
เมี่ยวเจินปล่อยม่านลงพลางกล่าว “พวกเราตามไปมีแต่จะถ่วงแข้งถ่วงขา อาจารย์อาน้อยไปคนเดียวเร็วกว่า”
สองขาอัดแน่นด้วยพลังปฐม มิต้องใช้อาวุธเวทเหินบิน นางก็สามารถโฉบผ่านยอดไม้อย่างแผ่วเบาดุจวิหคพิราบเหิน ลอยละลิ่วผ่านไปประดุจสายลมวูบหนึ่ง