เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
คณะพานอวิ๋นมาถึงด่านพักม้าซานหลี่ผู่ตั้งแต่ยามเซินแล้ว และยังมีบรรดาศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงที่มาถึงก่อนหน้าพวกเขาอีกด้วย
ทว่าเนื้อตัวของคนเหล่านั้นกลับมอมแมมไปด้วยฝุ่นละอองจากการเดินทางไกล
อ้อ คณะพานอวิ๋นขี่ม้ามาก็ย่อมมอมแมมด้วยฝุ่นละอองเช่นกัน แต่บรรดาศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงที่ใช้วิชาตัวเบาเหินมาด้วยสองขานั้นกลับดูมอมแมมยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก
บนร่างมีทั้งฝุ่นผง ขี้วัว ขี้ม้า และกลิ่นเหงื่อไคลปนเปเข้าด้วยกัน กลิ่นตลบอบอวลจนชวนสะเทือนอารมณ์
คณะพานอวิ๋นนั่งอยู่ห่างออกไปไกลๆ พลางมองดูพวกเขาด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ
บรรดาศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงที่เดิมทีรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก: ...
พวกเขากวาดสายตามองม้าที่ทั้งห้าคนขี่มา พลางนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด
พานอวิ๋นยกมือขึ้นป้องปากแล้วกระซิบเสียงเบา “มิสู้พวกเราเดินทางต่อเถอะ อย่างไรมุ่งหน้าไปทางทิศฝูโจวก็ย่อมไม่ผิดพลาดแน่”