เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
จางเจินเหรินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “คนกับอสูรเดินคนละเส้นทาง พานอวิ๋น หวังว่าเจ้าจะรักและถนอมตนเอง”
พานอวิ๋นใจกระตุกวูบ แอบเหลือบตามองจางหลิวเจิน
จางหลิวเจินหลุบตาลงต่ำ ทว่าคล้ายจะรับรู้ได้ว่านางกำลังมองตน จึงช้อนตาขึ้นมองนางแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว
สายตาของทั้งสองสบประสานเพียงชั่วครู่ก็ผละออกจากกัน
จางเจินเหรินมีสีหน้าเคร่งขรึม ทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วกล่าวเสียงขรึม “เรื่องที่สาม จวนเทียนซือกับพันธมิตรยุทธภพจะเลือกวันเดินทางไปปราบโจรสลัดที่ชายฝั่งทะเล หากเจ้าไม่อาจควบคุมความผิดปกติประหลาดในตนเองได้ ก็จงอยู่เฝ้าตำหนักศึกษาเสีย”
พานอวิ๋นกล่าวทันที “ศิษย์ทำได้เจ้าค่ะ”
จางเจินเหรินจ้องมองนางด้วยสายตาล้ำลึก “ทำได้แน่แท้รึ”
พานอวิ๋นกล่าว “หากทำไม่ได้ ศิษย์จะอยู่ตำหนักศึกษา ย่อมไม่ไปชายทะเลสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นเด็ดขาดเจ้าค่ะ”
จางเจินเหรินจึงพยักหน้า กำชับทิ้งท้ายประโยคหนึ่ง “หวังว่าเจ้าจะรักและถนอมตนเอง”
กล่าวจบก็ลุกขึ้นจากไป