กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นลากจางจื่อหมิงเหินบินออกไปไกลลิบ จากนั้นก็เหวี่ยงสะบัด ทุ่มคนลงสู่พื้นดินเหมือนสะบัดเสื้อผ้าไม่มีผิด
จางจื่อหมิงหมุนเคว้างกลางอากาศ สุดท้ายก็ลอยถอยหลังออกไปสิบกว่าเมตรที่ระดับความสูงเหนือพื้นห้าหกเมตรจึงค่อยแตะพื้น ทรงกายไว้ได้อย่างยากลำบาก
เพิ่งจะยืนได้มั่น พานอวิ๋นก็ค่อยๆ ร่อนลงมาจากกลางเวหา
จางจื่อหมิงมองดูพานอวิ๋นที่ค่อยๆ ร่อนลงมาเบื้องหน้า สีหน้ามืดมนถึงขีดสุด “เจ้าเอาข้ามาซ้อมมือรึ”
พานอวิ๋น “เจ้าก็แค่เก่งกว่าศิษย์พี่สองของข้าแค่นิดหน่อย ไฉนเจ้าถึงคิดว่าข้าจะสู้เจ้าไม่ได้เล่า”
จางจื่อหมิงถลึงตาใส่นางอย่างหงุดหงิด หมุนกายหมายจะเดินหนีไป
ร่างของพานอวิ๋นวูบไหวเข้ามาขวางเบื้องหน้าเขา “พูดจาให้รู้เรื่องก่อน เจ้าคิดจะทำอันใด”