กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
คนที่คลุ้มคลั่งยิ่งกว่าพานเยวี่ยก็คือเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นกลุ่มโค่นล้มหวังเจิ้น “เป็นอัครเสนาบดีหยางเสนอให้เรียกตัวหวังเจิ้นกลับมาใช้งานรึ”
“ข่าวที่ส่งออกมาจากในวัง ไม่ผิดแน่ เขาได้ยินกับหูว่าอัครเสนาบดีหยางเป็นผู้กราบทูลเสนอกับฝ่าบาท”
“อัครเสนาบดีหยางนี่คิดจะรักษาชื่อเสียงบั้นปลายไว้ไม่อยู่แล้วหรือไร!”
“หรือว่าในมือหวังเจิ้นมีจุดอ่อนของอัครเสนาบดีหยางอยู่”
“อัครเสนาบดีหยางจะมีจุดอ่อนอันใด หยางจี้รึ หึ มันเป็นจุดอ่อนในมือหวังเจิ้นได้ ก็ย่อมเป็นของพวกเราได้เช่นกัน”
“ไม่ผิด ชื่อเสียงของหยางจี้นับว่าย่ำแย่นัก ส่งคนไปสืบดูที่เมืองจี๋อันเสีย”
“เช่นนั้นอัครเสนาบดีหยางย่อมรู้พฤติกรรมและการกระทำของหยางจี้แล้วหรือ ชิ ดูท่าแล้ว อัครเสนาบดีหยางก็ไม่ได้มือสะอาดเที่ยงธรรมเหมือนดั่งคำเล่าลือเสียหน่อย”
ทุกคนต่างไม่พูดจา เพียงแต่ในแววตาที่สบประสานกันนั้น กลับมีความดูแคลนต่อหยางซื่อฉีเพิ่มขึ้นสองส่วน