กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
อิ่นซงกุมหน้าอก “พวกเจ้าสองคนนี่ช่าง... ช่างไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินหนาจริงๆ หลุมที่ขุดนี่นับวันยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลัวว่าดินจะไม่พอฝังพวกเราหรือไรกัน”
เซวียเสา “ไม่ทำลายย่อมไม่ก่อเกิด”
อิ่นซง “เจ้าคิดให้ดีเถิด ช่างเถอะ เจ้าก็ทำไปแล้ว จะคิดตกหรือไม่ก็คงเป็นเช่นนี้แล้ว อย่าว่าแต่ตำแหน่งจอหงวนเลย เกรงว่าแม้แต่ตำแหน่งฮุ่ยหยวนเจ้าก็คงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว”
เซวียเสายิ้มบางๆ ไม่ได้กังวลเรื่องของตนแม้แต่น้อย “ท่านอิ่นมีข่าวคราวของพานอวิ๋นในคุกบ้างหรือไม่”
“นางเป็นอันใดไปเล่า”
เซวียเสา “ข้าได้ยินผู้คุมบอกว่านางถูกใช้ทัณฑ์ทรมานในคุก ข้าเกรงว่านางจะบาดเจ็บถึงร่างกาย...”
อิ่นซงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “วางใจเถิด ตบะของนางอยู่ตรงนั้น ตีอย่างไรก็มิมรณะนางหรอก”