เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ค่ำคืนนี้จูฉีเจิ้นไม่มีความสุขจริงๆ ถึงกับกินข้าวได้น้อยลง
ฮองเฮาเฉียนปรนนิบัติเขาล้มตัวลงนอน สองสามีภรรยาจึงเอนพิงหัวเตียงพูดคุยกัน
“ยูนนานมีรายงานมา มู่ซีอาจจะอยู่ได้เพียงไม่กี่วันนี้แล้ว”
ฮองเฮาเฉียนเอ่ยถามเสียงเบา “จะอนุญาตให้กั๋วกงเฉียนกลับยูนนานไปร่วมงานศพหรือไม่เพคะ”
“คงไม่จำเป็นต้องถึงเพียงนั้น เราเพียงรู้สึกว่าสายเลือดของกั๋วกงเฉียนยังมีผู้สืบสกุลน้อยเกินไป” จูฉีเจิ้นทอดถอนใจ “เฉียนหนิงหวังเป็นบุตรบุญธรรมของฮ่องเต้สูงสุดปฐมบรรพและฮองเฮาเซี่ยวฉือเกา จงรักภักดีไม่แปรผันมาโดยตลอด ทว่ากลับมีทายาทได้ยากยิ่ง มู่ซีตายไปเช่นนี้ ร่างกายของมู่อังก็ไม่สู้ดีแล้ว ส่วนมู่หลินก็เพิ่งจะอายุสิบสามปี”
ฮองเฮาเฉียนปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยังมีกั๋วกงเฉียนอยู่นี่เพคะ เขายังอยู่ในวัยฉกรรจ์”