ตอนที่ 411 โป๊ยก่วย

ยิ่งเดินลึกเข้าไป บ้านเรือนก็ยิ่งเตี้ยลง อีกทั้งยังค่อยๆ เปลี่ยนจากบ้านก่ออิฐเป็นบ้านดิน ข้างบ้านดินยังมีเพิงหญ้าปลูกสร้างไว้เป็นระยะ

ตอนแรกพื้นถนนยังปูด้วยแผ่นหินสีน้ำเงิน แต่ไม่นานก็กลายเป็นพื้นดิน บนดินมีหลุมบ่ออยู่บ้าง ทว่ายังแห้งอยู่ เดินแล้วจึงไม่ลำบากนัก

ทว่าพอถึงจุดที่เพิงหญ้าชักจะหนาตาขึ้น ทางเดินก็ยิ่งแคบลง ทั้งยังเฉอะแฉะเป็นโคลนตมมากขึ้นเรื่อยๆ

หลายบ้านต่างต่อเติมเพิงหญ้ายื่นออกมาตามแนวกำแพง จนกินพื้นที่ถนนไปแล้วครึ่งสาย

เสียงร้องไห้ เสียงด่าทอ เสียงตวาดแหวจากในเพิง สารพัดสรรพสำเนียงผสมปนเปกัน กระตุ้นสมองและเร้าอารมณ์ผู้คนให้ขุ่นมัว

ในมิติอันมืดหม่นพลันปรากฏคนที่ดูผุดผ่อง สะอาดสะอ้าน และดูปกติเช่นจูฉีเจิ้นกับจูฉีอวี้ จึงดึงดูดสายตาของทุกคนไปในชั่วพริบตา

คนที่นั่งฟั่นเชือกป่านอยู่ริมทางทอดสายตาเยียบเย็นจับจ้องพวกเขา คนในบ้านและในเพิงต่างก็เดินออกมามองดูพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จูฉีเจิ้นถูกพวกเขามองเข้าเช่นนี้ หัวอกพลันบีบรัดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว