ตอนที่ 342 ค่าบุญกุศล

“ถูกต้อง” หวังเฟ่ยอิ่นพยักหน้าพลางเอ่ย “ก่อนทำใช้ใจให้เต็มที่ ยามทำใช้แรงให้สุดกำลัง ครั้นทำเสร็จแล้วก็ปล่อยวางไป ในเมื่อทำสุดความสามารถแล้ว หากยังเก็บมาค้างคาไว้ในใจ มิใช่เป็นการเพิ่มความเดือดร้อนรำคาญใจหรอกหรือ”

“เจ้าลองดูคนที่มากราบไหว้ขอพรเทพในวันนี้สิ หากไม่มีสองพันคนก็คงมีสัก 1,000 คนกระมัง เรื่องกลัดกลุ้มใจของคนมากมายถึงเพียงนี้ หากเจ้าเก็บเอามาใส่ใจทั้งหมด เจ้ามิต้องมีชีวิตอยู่แล้วหรือ”

หวังเฟ่ยอิ่นลูบเคราพลางกล่าว “ยามควรใส่ใจก็ใส่ใจ ยามควรปล่อยมือก็ปล่อยมือ เป็นคนน่ะ ต้องเรียนรู้ที่จะสละทิ้งและลืมเลือนเสียบ้าง นั่นแหละถึงจะไม่ทุกข์ ไม่เจ็บปวด”

พานอวิ๋นได้ฟังดังนั้น ไอร้อนรนในใจก็คลายลง ไม่ฟุ้งซ่านถึงเพียงนั้นแล้ว

หวังเฟ่ยอิ่นมองดูแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ไล่นางไปว่า “ในเมื่อคนมากันแล้ว ก็จงจัดแจงที่พักให้เรียบร้อย อย่าให้พวกเขาต้องหนาวจนเจ็บป่วยเล่า”

พานอวิ๋นรับคำ แล้วรีบไปจัดแจงสถานที่พักของพวกเขาในทันที

พอนางเดินจากไป ฮุ่ยหยวนที่พักค้างแรมอยู่ก็ขยับมายืนข้างกายหวังเฟ่ยอิ่น สวดพุทธนามคำหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “หากเอ่ยถึงการชี้แนะสั่งสอนคนแล้ว ยังคงเป็นเจ้าอารามหวังที่ยอดเยี่ยมที่สุด”