เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
บนลานกว้างมิได้มีเพียงนักศึกษาใหม่เท่านั้น แต่ยังมีนักศึกษารุ่นพี่จำนวนไม่น้อยมาร่วมเฝ้ามองและมุงดูความครึกครื้น
พริบตาที่พานอวิ๋นปรากฏตัวบนแท่นประลอง เหล่านักศึกษารุ่นพี่บนลานกว้างก็สังเกตเห็นได้ในทันที
“นั่นผู้ใดกัน ความเร็วยอดเยี่ยมยิ่งนัก หมายเลขหนึ่งเพิ่งเข้าไปได้เพียงสองเค่อมิใช่หรือ ไฉนนางถึงออกมาแล้วเล่า”
“คล้ายว่าจะเป็นพานอวิ๋น ข้าจำได้ว่านางคือหมายเลขห้า”
“นางก็คือพานอวิ๋นรึ ศิษย์ของเทพภูเขาไตรวิสุทธิ์ผู้นั้นน่ะหรือ”
“คือนางนั่นแหละ สมคำร่ำลือจริงๆ...”
นอกจากบรรดากรรมการคุมสอบบนแท่นสูงแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าพานอวิ๋นกับจางเหวยอี้กำลังสนทนาสิ่งใด ทว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองที่ตึงเครียดจนสัมผัสได้ด้วยตานั้นเป็นความจริงแท้แน่นอน
ผู้คนบนลานกว้างต่างพากันเบียดเสียดไปใต้แท่นสูง แหงนคอมองดูคนทั้งคู่ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น “วิชาเวทของจางเหวยอี้มิได้ด้อย วิชากระบี่ยิ่งล้ำเลิศ พานอวิ๋นจะรับมือใต้เงื้อมมือเขาได้เกินสามกระบวนท่าหรือไม่”
“ยากนัก ได้ยินว่าทันทีที่พานอวิ๋นย้ายเข้าเรือนเฟิ่งชี ก็ล่วงเกินสามสหายจางเหวยเหลียงเสียแล้ว แม้จะกล่าวว่าความสัมพันธ์ระหว่างจางเหวยอี้กับพวกเขานั้นธรรมดาสามัญ แต่ก็แซ่จางเช่นเดียวกัน ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยระบายโทสะแทนพวกเขาก็เป็นได้”