ตอนที่ 122 ความสุขของการชอปปิง

แม้พวกศิษย์น้องชายและศิษย์น้องหญิงจะโง่เง่ามาก แต่นักพรตชราก็ยังต้องคอยแก้ต่างให้พวกเขา ระหว่างทางสั้นๆ จากลานหลังไปยังลานกลาง เขาแก้ต่างแทนพวกเขาต่อหวังเฟ่ยอิ่นไปถึงสองครั้ง “พวกเขาอายุยังน้อย ไม่รู้ประสีประสาอะไร เจ้าอย่าเก็บไปใส่ใจเลย”

แล้วเอ่ยอีกว่า “ต้องโทษข้า ปกติเอาแต่วุ่นอยู่กับการบำเพ็ญ จนลืมสั่งสอนพวกเขาไป”

หวังเฟ่ยอิ่นปลอบใจเขาว่า “ข้าเข้าใจ ข้าว่าเจ้าอย่าได้เปลืองแรงเลย บนโลกนี้เรื่องยากบางเรื่องมันถูกกำหนดไว้แล้วว่าทำไม่สำเร็จ ไม่มีเหตุจำเป็นต้องฝืนจนเกินไปจริงๆ”

มุมปากของนักพรตชรากระตุก นี่กำลังบอกว่าพวกศิษย์น้องชายและศิษย์น้องหญิงของเขาหมดทางเยียวยาแล้วรึ

แต่เขาก็ยังอดพยักหน้าตามไม่ได้ รู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดมีเหตุผล

ทั้งสองสบตากัน ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน คนหนึ่งในใจระทมทุกข์ไม่รู้จบ อีกคนกลับโล่งอกอย่างหาที่สุดมิได้

‘เหตุใดพวกศิษย์น้องชายและศิษย์น้องหญิงของข้าถึงได้โง่เง่าเช่นนี้’

‘โชคดีจริงๆ ที่พวกศิษย์น้องชายและศิษย์น้องหญิงของข้าไม่โง่เง่า’

ทั้งสองก้าวข้ามธรณีประตูเดินไปยังลานกลางด้วยกัน เสียงผู้คนเซ็งแซ่ พลังมนุษย์พัดโชยเข้าปะทะหน้า

พวกศิษย์น้องชายและศิษย์น้องหญิงของหลี่ชิงอิ่นแม้จะโง่เง่า แต่ยังนับว่าเชื่อฟัง บอกให้ไปซื้อของอารามไตรวิสุทธิ์ ก็ไปซื้อจริงๆ