ตอนที่ 77 ซวยซ้ำซวยซ้อน

หวังเฟ่ยอิ่น “เจ้าเด็กคนนี้ เข้าเมืองไปซื้อสมุนไพรเอาป่านนี้มิใช่รี่เข้าไปให้เขาเชือดรึ ข้าจะให้ศิษย์พี่สามของเจ้าไปเป็นเพื่อน”

เถาจี้เดินก้าวขึ้นมาข้างหน้า

หวังเฟ่ยอิ่นชื่นชมพานอวิ๋นยิ่งนัก เอ่ยชมว่า “เจ้าเก่งกว่าศิษย์พี่สามกับศิษย์พี่หญิงสี่ของเจ้ามากนัก พอชนกำแพงก็รู้จักหันหัวกลับ ไม่เหมือนศิษย์พี่สามกับศิษย์พี่หญิงสี่ของเจ้า พวกนั้นไม่ชนกำแพงใต้ไม่ยอมหันหลัง พอกระแทกกำแพงใต้แล้วยังต้องชนซ้ำอีกสองหน ต้องชนให้ครบสามคราถึงจะยอมถอย เด็กคนนี้สั่งสอนได้ สั่งสอนได้จริงๆ”

เถาจี้หน้าดำทะมึนขึ้นมาทันใด “ศิษย์พี่ใหญ่!”

“เอาละๆ ข้าไม่พูดถึงพวกเจ้าแล้ว รีบไปเถอะ รีบไป อย่าลืมใช้เงินให้หมดเกลี้ยงก่อนค่อยกลับมาเล่า”

เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอก็อยากจะไปด้วย เลื่อนตัวลงจากเกวียนแล้วพุ่งตรงไปยังรถเทียมล่อ กลับถูกหวังเฟ่ยอิ่นคว้าคอเสื้อด้านหลังเอาไว้คนละข้าง “พวกเจ้าสองคนอยู่นิ่งๆ ขึ้นรถไปเสีย”

รอจนนายท่านเฉียนข้ามทุ่งนาไล่กวดตามมาทัน พานอวิ๋นกับเถาจี้ก็ขับรถเทียมล่อวิ่งเตลิดไปไกลลิบเสียแล้ว

โจวเฉารีบประสานมือคารวะ “ท่านน้าชาย”

นายท่านเฉียนโบกมือ ทอดสายตามองไปไกล เอ่ยถามด้วยความเสียดายว่า “ผู้อาวุโสเซียนน้อยไฉนจึงล่วงหน้าไปก่อนเล่า”