ตอนที่ 5 ซุ่มสังหาร

พานอวิ๋นจับกรรไกรกลับหลังค่อยๆ เคลื่อนไหว เพียงไม่กี่ก้าวก็มาปรากฏตัวที่ด้านหน้าเฉียงๆ ของหวังหย่ง ทว่าเขากลับมองไม่เห็นนาง ในสายตาของเขา ตำแหน่งที่พานอวิ๋นยืนอยู่ในตอนนี้คือต้นเหมยต้นหนึ่ง และก็เป็นต้นเหมยจริงๆ เสียด้วย นางเพียงยืนอยู่ข้างต้นไม้เท่านั้น...

หวังหย่งขมวดคิ้วแน่น มือจับด้ามดาบกวาดตามองหาซ้ายขวา ไม่เห็นคนน่าสงสัยในป่า หรือว่าเขาจะหาผิดที่กันแน่?

ในใจรู้สึกไม่สงบอยู่รางๆ ลมหายใจของหวังหย่งเริ่มกระชั้นถี่ หมุนตัวจะออกไป เสียงแหวกอากาศสายหนึ่งก็ดังแว่วมา...

หวังหย่งชักดาบออกอย่างรวดเร็ว ฟันฉับไปยังทิศทางที่เสียงดังมา ทว่ากลับฟันกิ่งไม้ขาดสะบั้นเสียงดังพรึ่บก่อนจะปักเข้าเนื้อไม้อย่างแรง ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ข้อพับขาขวาของเขาก็พลันเจ็บแปลบ หัวเข่าอ่อนยวบส่งเสียงตุ้บ ทรุดลงคุกเข่าข้างเดียวกับพื้น