ตอนที่ 139 มาถึง

ตอนที่ 139 มาถึง

วันที่เจ็ดของการเดินทาง ขบวนอพยพมหึมาอยู่ห่างจากดินแดนใต้สามร้อยลี้

หมอกลึกลับยังคงไม่จางหาย ราษฎรผู้อพยพหนีภัยถูกทรมานจนกระสับกระส่ายหัวเสีย ทุกวันเอาแต่ชี้ฟ้าด่ามารดา

ราษฎรจะไม่ด่าได้อย่างไรเล่า? เดินทางติดต่อกันถึงเจ็ดวัน กลับยังมองไม่เห็นทั้งถนนและดวงตะวัน

ทุกวันไม่ว่าจะลืมตาหรือหลับตา เบื้องหน้าล้วนมีแต่หมอกลึกลับหนาทึบ เช่นนี้จะให้พวกเขาอดทนได้อย่างไร?

โดยเฉพาะราษฎรที่เดินเท้า เพราะกังวลว่าจะพลัดขบวน จึงต้องวิ่งเหยาะติดต่อกันถึงเจ็ดวัน ฝ่าเท้าของทุกคนล้วนชุ่มไปด้วยธารโลหิต

ทุกคนรู้สึกราวกับเท้าทั้งสองข้างมิใช่ของตนเองอีกต่อไป

เหล่าเด็ก ๆ และแม่นางทั้งหลายยิ่งร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งคราว ช่างทรมานเหลือเกิน!