บทที่ 441 ความต้องการของฝ่ายรักษาความปลอดภัย

บทที่ 441 ความต้องการของฝ่ายรักษาความปลอดภัย

หลินเสี่ยวหม่านกับฉีเสวี่ยกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ในโรงอาหาร ตอนนั้นเองสหายชายในเครื่องแบบอีกคนก็เดินตรงเข้ามา

เมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมระหว่างฉีเสวี่ยกับหลินเสี่ยวหม่าน สีหน้าของเขาก็พลันบูดบึ้งขึ้นมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาก็เป็นหนึ่งในผู้ที่แอบหมายปองฉีเสวี่ยเช่นกัน

โชคดีที่เขายังพอมีความอดกลั้นอยู่บ้าง จึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยกับฉีเสวี่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "หัวหน้าทีมฉี ทำไมถึงรีบกินข้าวนักล่ะครับ"

รอยยิ้มที่ฉีเสวี่ยเคยมอบให้หลินเสี่ยวหม่านมลายหายไปในทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาพลางสวนกลับไปว่า "ตอนเที่ยงไม่ใช่เวลาทานข้าวหรอกหรือคะ"

ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกหน้าชาจากคำตอกกลับของฉีเสวี่ย ก่อนจะรีบตอบว่า "มะ...ไม่ใช่แบบนั้นครับ คือรองผู้อำนวยการอวี๋กับพวกผู้นำกำลังทานข้าวกันอยู่ที่ห้องอาหารเล็ก ท่านเลยให้ผมมาตามคุณไปน่ะครับ"

รองผู้อำนวยการอวี๋เป็นรองผู้อำนวยการสถานีย่อย และปัจจุบันเป็นผู้บังคับบัญชาของฉีเสวี่ย วันนี้เขาเป็นผู้นำคณะเดินทางมาเยือนโรงงานรีดเหล็ก

เมื่อสองสามวันก่อน ตอนที่หลินเสี่ยวหม่านไปรับฉีเสวี่ย เขาเคยพบกับรองผู้อำนวยการอวี๋ที่หน้าประตูสถานีย่อยมาแล้ว ฉีเสวี่ยแนะนำให้รู้จักกัน ทั้งสองจึงพอพยักหน้าทักทายกันได้ เขาดูเป็นคนเคร่งขรึมและจริงจังมากคนหนึ่ง

เมื่อเผชิญกับคำเชิญ ฉีเสวี่ยชี้ไปที่กล่องข้าวที่เกือบหมดแล้วพลางปฏิเสธ "ฉันกินอิ่มแล้วล่ะค่ะ คงไม่ไปแล้ว"