ชวนเอ็นดู ดึงจักรพรรดิกู่ เพลงดาบรักหวานซึ้ง

ชวนเอ็นดู ดึงจักรพรรดิกู่ เพลงดาบรักหวานซึ้ง

เหลียงซั่งจวินรู้ดีว่าหนีการซักถามไม่พ้น

ตั้งแต่ตอนที่ผิงอู๋พูดคำว่า “ทงพ่านเจียงโจว” ออกมา ในใจเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนยากจะอธิบาย ตอนเดินจากลานประลองกลับมายังลานหลัก เขาห่อเหี่ยวราวกับมะเขือต้องน้ำค้างแข็ง ก้าวขาแทบไม่ติดพื้น

ปกติเขาทำตัวเหลาะแหละไม่เอาถ่าน ชอบแกล้งทำเป็นคนธรรมดาที่เดินกะปลกกะเปลี้ยอยู่แล้ว บรรดาลูกจ้างเลยไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ

“พี่เหลียง ท่านรู้จักทงพ่านคนนั้นจริง ๆ หรือ” เยว่ซูรีบถาม “ข้ารู้แค่ว่าเขาชื่ออวี๋เหนียน ไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กับบ้านเราเท่าไหร่ แล้วทำไมเขาถึงเอาแผนที่ขุมทรัพย์ไปแพร่งพรายให้คฤหาสน์เสียนอวิ๋นได้ล่ะ”

เหลียงซั่งจวินไม่อยากตอบ แต่พอถูกลู่เจี้ยนเวยกับพวกจ้องมองเข้า สุดท้ายก็ยอมเปิดปาก

“เขาเป็นลูกศิษย์ของเสนาบดีกรมอาญาคนปัจจุบัน”

ลุงจางชะงักไป ก่อนจะร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เจ้าหมายถึงเสนาบดีเหวินที่ขึ้นชื่อเรื่องเที่ยงธรรมซื่อสัตย์ มือสะอาดไร้ความลำเอียงคนนั้นน่ะหรือ”

เหลียงซั่งจวินก้มหน้าขานรับคำในลำคออย่างหม่นหมอง

“เรื่องนี้ข้าเคยได้ยินมาบ้าง” เยว่ซูไม่เข้าใจ “แต่มันเกี่ยวกับแผนที่ขุมทรัพย์ตรงไหนหรือ”