กู่หยินหยาง กลับเจียงโจว

กู่หยินหยาง กลับเจียงโจว

ลู่เจี้ยนเวยตัดสินใจพักผ่อนปรับตัวอยู่ที่เมืองต้าต้าอีกสองวัน

นางเพิ่งได้ตำราล้ำค่าของลัทธิเทพกู่มาเล่มหนึ่งยังอ่านไม่จบ พิษของอาเถียวแม้จะถอนออกแล้ว แต่ร่างกายเพิ่งฟื้นตัวยังไม่หายดี ส่วนเวินจู้จือก็ตรากตรำอยู่ในป่าเขามานาน ไม่เหมาะจะออกเดินทางรอนแรมในทันที

เวลานี้ในเมืองต้าต้าไม่มีพวกตาบอดแว้งมาก่อเรื่องอีกแล้ว แม้แต่คนเผ่าอี้พอเห็นคนของโรงเตี๊ยมแปดทิศยังต้องรีบหลบทางให้อย่างนอบน้อม

ลู่เจี้ยนเวยจึงได้สัมผัสความสงบเงียบที่หาได้ยาก

ตำรากู่ที่อาเล่อหงมอบให้นางเขียนด้วยภาษาจงหยวน นางจึงอ่านได้อย่างสบายบรื๋อ ทว่าวิชากู่ที่บันทึกไว้ข้างในนั้น สำหรับนางแล้วยังถือว่าลึกซึ้งอยู่บ้าง

ลัทธิเทพกู่สืบทอดมาเนิ่นนาน วิชากู่บางอย่างก็ถูกคัดทิ้งไปแล้ว แต่วิชากู่บางอย่างยิ่งเก่ายิ่งทรงคุณค่า สืบทอดต่อมาจนถึงปัจจุบัน

ลู่เจี้ยนเวยได้ประโยชน์ไม่น้อย ทั้งยังพบเรื่องชวนประหลาดใจเข้าด้วย

ในตำราได้บันทึกวิชากู่ที่สาบสูญไปนานอย่างหนึ่งไว้ นั่นคือ 'กู่หยินหยาง'

กู่หยินหยางทั้งฆ่าคนได้ และช่วยชีวิตคนได้