ประสาทสัมผัสทั้งห้าค่อย ๆ เลือนหาย แสงจันทร์งดงามเกินไป ไม่จำกัดการซื้อ

ประสาทสัมผัสทั้งห้าค่อย ๆ เลือนหาย แสงจันทร์งดงามเกินไป ไม่จำกัดการซื้อ

ยามเว่ยตรง ลู่เจี้ยนเวยกับพวกทั้งสี่คนก็เดินทางมาถึงหมู่บ้าน

ตัวหมู่บ้านสร้างอยู่บนพื้นที่ราบเปิดโล่งในหุบเขา รอบด้านโอบล้อมด้วยทิวเขาและแมกไม้เขียวชอุ่ม บ้านเรือนทุกหลังล้วนสร้างจากไม้ไผ่ มองจากที่ไกล ๆ ดูราวกับกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับผืนป่า

หมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อว่าทาเก๋อ ซึ่งเป็นการถอดเสียงมา ในภาษาเผ่าปู้วามีความหมายว่า “แม่น้ำสายใหญ่”

การมาเยือนของลู่เจี้ยนเวยกับเวินจู้จือได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวบ้านทาเก๋อ

พวกเขารวมตัวชายหนุ่มร่างกำยำและหญิงสาวในหมู่บ้าน มาร้องรำทำเพลงกันที่หน้าทางเข้า เพื่อแสดงความเคารพและความขอบคุณต่อแขกผู้มีเกียรติ

พวกคนหนุ่มเป่าหลูเซิง หญิงสาวสวมกระโปรงหลากสีสัน พากันล้อมวงเต้นรำรอบตัวคนทั้งสอง ชายกระโปรงจีบรอบสีสดสะบัดพลิ้วเป็นระลอกคลื่นชั้นแล้วชั้นเล่า

ลู่เจี้ยนเวยไม่เคยเจอการต้อนรับใหญ่โตแบบนี้มาก่อน จึงรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง ทว่าสีหน้ายังคงนิ่งสงบ วางมาดไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง

หางตาเหลือบมองเศรษฐีอันดับหนึ่งข้างกาย อีกฝ่ายก็วางตัวได้นิ่งสนิท พอรู้สึกถึงสายตาของนาง เขาก็เอียงหน้ามองกลับมา แววตายังเจือรอยยิ้ม

“มีอะไรหรือ” เขาถาม