กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เลื่อนระดับ ผู้บัญชาการเผย
ลู่เจี้ยนเวยไม่ได้ขยับ สีหน้าแฝงความคลางแคลงใจ
“ข้าแค่ออกไปข้างนอกประเดี๋ยวเดียว ท่านผู้พำนักมีเรื่องอะไรถึงต้องตามหาข้าหรือ”
“สหายน้อยเสิ่นพูดเล่นแล้ว” โต้วถิงบอก “ท่านผู้พำนักเป็นคนมีเมตตา เพียงเห็นเจ้าจะไปกะทันหัน จึงคิดว่าตนเองต้อนรับขับสู้ไม่ดีพอ อยากจะมาขอโทษด้วยตัวเองสักหน่อย”
ลู่เจี้ยนเวยไม่เข้าใจ “ข้ามาขอพักอาศัยที่นี่ ก็นับว่าติดค้างน้ำใจท่านแล้ว ต่อให้ดูแลไม่ทั่วถึงจริง ข้าก็ไม่มีทางขุ่นเคืองท่านหรอก ข้ารีบไปหาเพื่อน ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้”
“สหายน้อยเสิ่น จิตใจของท่านผู้พำนักหม่นหมองอ่อนไหวง่ายอยู่แล้ว หากเจ้าไม่ไปอธิบายต่อหน้า ท่านคงเก็บไปคิดมากแน่ พูดคุยแค่ไม่กี่ประโยค ไม่เสียเวลาเท่าไรหรอก” โต้วถิงถอนหายใจ “เอาอย่างนี้เป็นไร หากเจ้าไปคลายปมในใจนี้ให้ท่าน ค่ารักษาของเพื่อนเจ้า ข้าโต้วถิงจะไม่คิดแม้แต่อีแปะเดียว”
“จริงหรือ” ลู่เจี้ยนเวยแสดงสีหน้าดีใจ “ไม่คิดเงินจริง ๆ หรือ”
“จริงแท้แน่นอน”
“ตกลง เช่นนั้นข้าจะไปสักหน่อย ถือโอกาสขอบคุณน้ำใจที่ท่านผู้พำนักให้ที่พักพิงด้วยพอดี”
โต้วถิง “...”