กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
วิชากู่ พบกันอีกคราที่เมืองซวงซี
ลู่เจี้ยนเวยประคองชามไว้ในมือ ซุปผักป่าหอมกรุ่นอุ่นกำลังดี พอจะช่วยคลายความเหนื่อยล้าของร่างกายมาตลอดทั้งวันได้บ้าง
เมื่อวิกฤตคลี่คลาย ในที่สุดทุกคนก็มีเวลาถามไถ่เรื่องราวอย่างละเอียดเสียที
ลู่เจี้ยนเวยป้อนยารักษาอาการบาดเจ็บภายในให้หลัวเซิ่งเพื่อยื้อชีวิตไว้ได้ชั่วคราว แต่ที่นี่รกร้างห่างไกล ไม่เหมาะแก่การรักษา จึงทำได้เพียงรอให้เข้าเมืองแล้วค่อยดูแลรักษาอย่างละเอียดอีกที
“แม่นางหลัว ที่งานเลี้ยงวันเกิดเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ” เซวียกวานเหอโยนกิ่งไม้ใส่กองไฟเพิ่มอีกกิ่ง
หลัวเหลียนหวนเห็นอาการบาดเจ็บของหลัวเซิ่งไม่ทรุดลงก็ยกภูเขาออกจากอก ขอบตาแดงระเรื่อพลางบอกว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ”
“อ้าว?”
“พองานเลี้ยงเริ่ม ทุกคนก็เอาแต่ดื่มกันจนน้ำลายแตกฟอง ข้าไม่ชอบบรรยากาศแบบนั้นเลยหาข้ออ้างกลับห้อง ห้องพักอยู่ลานหลังเรือน มองไม่เห็นลานหน้าเรือน พอข้างีบไปครู่หนึ่ง ศิษย์พี่หลัวไม่วางใจ กลัวข้าจะแอบหนีไปหาพี่เยี่ยน เลยดื่มไปแค่นิดหน่อยแล้วรีบมาดูข้า”
“แล้วยังไงต่อขอรับ”
“แล้ว...แล้วลานหน้าเรือนก็มีเสียงต่อสู้ดังขึ้น ข้าได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ศิษย์พี่ก็ตกใจมากเหมือนกัน เลยคิดจะพาข้าแอบหนีออกจากตระกูลโจว พวกเราปีนข้ามกำแพงลานหลังเรือนไป แต่กลับถูกคนชุดเทาพวกนั้นพบเข้า ศิษย์พี่ปกป้องข้าจนได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ฆ่าคนชุดเทาไปได้สองสามคนเหมือนกัน”