สัญญาหนี้ ออกเดินทาง

สัญญาหนี้ ออกเดินทาง

หูอาเถียวกินยาถอนพิษเข้าไป พิษจึงถูกสะกดไว้ได้ ครึ่งชั่วยามผ่านไปในที่สุดนางก็ฟื้น

พอลืมตาขึ้นมา แววตาก็ฉายความงุนงงไปวูบหนึ่ง

นางไม่ได้นอนรอความตายอยู่กลางหิมะเหน็บหนาวหรอกหรือ

ความรู้สึกตอนพิษกำเริบทรมานอย่างยิ่ง สมอง เลือดเนื้อ และร่างกายของนางล้วนเหมือนขึ้นสนิม คิดอะไรไม่ออก ขยับเขยื้อนแทบไม่ได้ ราวกับคนตายที่ยังมีลมหายใจ

ในห้องมีกลิ่นหอมของสมุนไพรลอยอบอวล นางจึงสูดจมูกดมเบาๆ

หญ้าลิ้นชาด เขาอีกา ยางไม้หอม รากผลเตี้ย...

นางเบิกตาโตขึ้นมาทันที นี่มัน—

“แม่นาง เจ้าฟื้นแล้วหรือ” ฟ่านเหมียนยกชามยาเข้ามา พูดด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “เถ้าแก่ลู่บอกว่าเจ้าน่าจะฟื้นประมาณยามนี้ เลยสั่งให้ข้าต้มยาขับไอเย็นมาให้ เจ้าดื่มสักหน่อยก่อนเถอะ”

นางเดินมาข้างเตียง นั่งลง แล้วตักน้ำยาหนึ่งช้อนป้อนให้ถึงริมฝีปากหูอาเถียว