ได้รับของขวัญก้อนโต

ได้รับของขวัญก้อนโต

สองพ่อลูกตระกูลเซวียเดินเข้ามาในลานหน้า

ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงหน้าลู่เจี้ยนเวย แล้วทำความเคารพอย่างเกร็งๆ

นายท่านเซวียยกกล่องไม้ใบหนึ่งขึ้นมาด้วยตัวเองอย่างนอบน้อมจริงใจสุดๆ

“ข้าน้อยแซ่เซวีย มีนามว่าเซวียผิงซาน เป็นเจ้าของเหลาสุราเยวี่ยไหลในเมืองวั่งเยว่ขอรับ เมื่อวานลูกชายของข้าน้อยเสียมารยาทบุกเข้ามาในร้านของท่าน แถมยังพูดจาเพ้อเจ้อ เด็กหนุ่มไม่รู้ประสีประสา ขอเถ้าแก่ลู่โปรดยกโทษให้ความมุทะลุของเขาด้วย นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้าน้อย ขอเถ้าแก่ลู่โปรดรับไว้ด้วยขอรับ”

พอพูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่เซวียกวานเหอไปทีหนึ่ง

เซวียกวานเหอโค้งคำนับจนตัวงอ น้ำเสียงตึงเครียดจนแห้งผาก “เมื่อวานเป็นข้าที่ล่วงเกินเถ้าแก่ลู่ เถ้าแก่ลู่ผู้มีจิตใจกว้างขวาง โปรดยกโทษให้ที่ข้าเสียมารยาทด้วยเถิดขอรับ”

ต่อให้เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองวั่งเยว่ที่มีเงินทองมากมายแค่ไหน พออยู่ต่อหน้าผู้ฝึกยุทธ์ที่มีวิชาล้ำเลิศ ก็ต้องยอมก้มหัวอ่อนน้อมให้อยู่ดี

ชาวยุทธภพทำตัวตามอำเภอใจ ไม่เห็นชีวิตคนอยู่ในสายตา สร้างความหวาดกลัวอย่างที่สุดให้กับชาวบ้านธรรมดา แต่ตอนนี้ความน่าเกรงขามพวกนั้นกลับกลายเป็นประโยชน์ให้ลู่เจี้ยนเวยไปหมด

นางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือขวาออกไป